Lieve Dascha,

Op 17 augustus is het je geboortedag. Ik schrijf bewust niet verjaardag. Je zou 27 jaar zijn geworden. Het leven heeft je die jaren niet gegeven. Je bent maar zestien geworden. En sinds de dag waarop wij je verloren, is er één vraag die mij als je vader nooit heeft losgelaten:

Wat is er werkelijk met Dascha, met jou, gebeurd?

Jarenlang leek het bijna onmogelijk om op die vraag nog een antwoord te krijgen.
Inmiddels kan ik zeggen:

We zijn heel ver. Echt heel ver.

Niet omdat ik op iedere vraag een definitief antwoord heb. Dat heb ik niet. En zolang niet alle feiten onafhankelijk zijn onderzocht en vastgesteld, wil ik onderscheid blijven maken tussen feiten, onderzoeksbevindingen, verklaringen, aanwijzingen en vermoedens. Maar er is inmiddels veel gebeurd. Er is veel informatie verzameld. Er zijn nieuwe verklaringen afgelegd en nieuwe onderzoeksvragen ontstaan. En steeds duidelijker wordt voor mij dat er nog vragen zijn die beantwoord kunnen én moeten worden. Dat is ook waarom ik doorga. Niet om mijn gelijk te krijgen. Maar om nog meer te weten wat er echt is gebeurd en wie er verantwoordelijk is.

Wat weten we inmiddels?

In de afgelopen jaren is een omvangrijk dossier opgebouwd. Daarbij hebben ervaren rechercheurs, deskundigen en juristen geholpen. Mensen die vanuit hun professionele achtergrond bereid waren kritisch te kijken naar onderdelen van het oorspronkelijke onderzoek en naar informatie die later beschikbaar is gekomen. Dat heeft veel antwoorden en nieuwe vragen opgeleverd. Over jouw laatste uren. Over informatie die destijds wel of niet beschikbaar was. Over wat onderzocht is en wat niet. Over verklaringen en onderzoeksbevindingen die later naar voren zijn gekomen. En ook over de wijze waarop vervolgens met nieuwe informatie en verzoeken om nader onderzoek is omgegaan.

Inmiddels zijn er ook mensen die uit hoofde van hun werk kennis hebben of hebben gehad van gebeurtenissen rond jouw zaak en daarover informatie hebben verstrekt. Sommige informatie is gevoelig. Daarom kan en wil ik die niet zomaar openbaar maken.

Mensen die in vertrouwen informatie geven, moeten erop kunnen rekenen dat daar zorgvuldig mee wordt omgegaan.

De relevante informatie wordt daarom vastgelegd en veilig bewaard. En ik wil iets nadrukkelijk zeggen: ik vraag niemand om mijn conclusies te geloven. Ik vraag om iets anders:

Onderzoek het.

Onderzoek de stukken. Onderzoek de verklaringen. Onderzoek de oorspronkelijke beslissingen. Onderzoek nieuwe informatie. Onderzoek waarom bepaalde dingen wel en andere niet zijn gedaan. En laat daarna de feiten spreken. Dat is uiteindelijk het enige wat ik wil.

Van vragen naar onafhankelijk onderzoek

We zijn inmiddels verder dan alleen het stellen van vragen. Er zijn juridische stappen gezet, aangiften opgesteld en ingediend en onderzoeksbevindingen zijn zoveel mogelijk in hun onderlinge samenhang vastgelegd. Maar ik weet ook waar mijn eigen rol ophoudt. Ik ben je vader.

Ik mag vragen stellen. Ik mag zoeken. Ik mag mij afvragen waarom dingen zijn gegaan zoals ze zijn gegaan. En ik mag verlangen naar een antwoord op de vraag wat er met mijn dochter is gebeurd. Maar het beoordelen van bewijs, het horen van mensen en het doen van onafhankelijk onderzoek hoort bij professionals. Daarom laat ik mij inmiddels ook recherchekundig begeleiden en heb ik mij verder omringd met mensen die vanuit hun vak naar het dossier kijken. Recherchebureau Daniluk is betrokken bij het verdere onderzoek en ondersteunt bij het zorgvuldig verzamelen, beoordelen en vastleggen van informatie. Dat vind ik belangrijk. Want hoe persoonlijk mijn zoektocht ook is, het antwoord op de vraag wat er werkelijk is gebeurd mag uiteindelijk niet afhankelijk zijn van mijn gevoelens of overtuigingen.

De feiten moeten het antwoord geven.

Naar aanleiding van jouw geboortedag, 17 augustus, wil ik daarom opnieuw een volgende stap zetten. Ik zal mij tot de Rijksrecherche wenden om afspraken te maken over de wijze waarop het dossier zorgvuldig en veilig kan worden aangeboden en veiliggesteld. Daarbij blijf ik vertrouwen houden in de Nederlandse rechtsstaat. Een rechtsstaat is niet hetzelfde als een individuele politieman, officier van justitie, organisatie of beslissing. Een rechtsstaat bestaat juist bij de gratie van de mogelijkheid om fouten te onderzoeken, beslissingen te toetsen en — wanneer dat noodzakelijk blijkt — ook het handelen van de overheid zelf te onderzoeken. Daar doe ik een beroep op.

Mijn belofte aan jou

Dascha, er zijn momenten geweest waarop stoppen gemakkelijker zou zijn geweest. Maar stoppen zou voor mij betekenen dat ik moet accepteren dat vragen onbeantwoord blijven terwijl er misschien mensen zijn die kunnen helpen ze te beantwoorden. Dat kan ik niet. Vooral niet als jouw vader. Ik wil niemand veroordeeld zien zonder bewijs. Ik wil geen proces via Facebook of de media. Ik wil geen namen aanwijzen omdat ik vermoed dat iets anders is gegaan dan ons is verteld. Ik wil iets veel eenvoudigers — en tegelijkertijd iets heel moeilijks:

…………. de waarheid.

Wat gebeurde er in jouw laatste uren? Wie heeft jou gezien? Wie heeft iets gehoord? Welke informatie was er? Wat is onderzocht en wat niet? En zijn er mensen die iets weten wat tot nu toe nooit, of nooit op de juiste plaats, terecht is gekomen? Op die vragen moeten uiteindelijk controleerbare antwoorden komen. Voor iedereen die van jou hield. Maar bovenal voor jou.

Aan iedereen die iets weet

Daarom wil ik deze brief naar aanleiding van jouw geboortedag eindigen met een oproep.

Als je iets weet over de laatste uren van Dascha, neem dan contact op.

Misschien denk je dat jouw informatie niet belangrijk is. Misschien heb je destijds iets gezien of gehoord. Misschien heeft iemand je iets verteld. Misschien beschik je over een bericht, foto, video, document of ander gegeven. Misschien heb je vanuit je beroep kennis gekregen van het politie- of justitieonderzoek. Misschien werk of werkte je bij de politie, het Openbaar Ministerie, een andere overheidsinstantie of een organisatie die op enige wijze bij deze zaak betrokken is geweest. Of misschien draag je al jaren iets met je mee waarvan je niet wist wat je ermee moest doen.

Dan wil ik vooral dat je weet dat je je op een laagdrempelige en vertrouwelijke manier kunt melden.

Je hoeft niet onmiddellijk een formele verklaring af te leggen. Je hoeft niet eerst te bepalen of wat jij weet juridisch of recherchekundig belangrijk is. En je hoeft je niet aan onze omstandigheden aan te passen. Een eerste gesprek kan vertrouwelijk, op jouw tijd en plaats, met iemand bij wie jij je prettig voelt en, voor zover dat mogelijk is, onder voorwaarden die vooraf met jou worden besproken.

We willen rekening houden met jouw persoonlijke en professionele omstandigheden. Misschien wil je eerst alleen vertellen wat je weet en daarna nadenken over een eventuele vervolgstap. Misschien wil je iemand meenemen. Misschien wil je eerst met een advocaat of recherchekundige spreken. Misschien wil je eerst weten wat er met jouw informatie gebeurt voordat je besluit die te delen.

Dat kan allemaal worden besproken.

Niemand hoeft bij een eerste contact méér te doen of te vertellen dan waar hij of zij op dat moment aan toe is. Je kunt rechtstreeks contact met mij opnemen:

E. info@daschagraafsma.nl
M. 06-48462230
Post kan naar: Pieter Noorwitskwartier 15, 3723 AP Bilthoven.

Je kunt ook aangeven dat je liever rechtstreeks of via Recherchebureau Daniluk contact wilt hebben. Dan zorgen we ervoor dat dit op een passende en zorgvuldige manier gebeurt.

Het gaat mij niet om sensatie. Niet om publiciteit. Niet om geld.

De waarheid kent geen verdienmodel.

Voor iedereen die Dascha heeft gekend hebben de afgelopen jaren veel betekend. Natuurlijk is er allereerst het verdriet dat Dascha er niet meer is.Maar daarnaast is er al die jaren die ene onbeantwoorde vraag gebleven. Wat is er echt gebeurd? We weten inmiddels genoeg om te vast te stellen dat deze vraag gesteld móet blijven worden. Niet weten doet iets met een mens. Steeds opnieuw informatie krijgen, nieuwe vragen zien ontstaan en tegelijkertijd beseffen dat het volledige antwoord er nog niet is, maakt dat je een verlies ook nooit helemaal kunt afsluiten. Daarom doe ik ook een beroep op mensen die misschien al lange tijd twijfelen of ze iets moeten vertellen. Ik vraag je niet om partij te kiezen. Ik vraag je niet om mijn overtuiging over te nemen.

Ik vraag alleen: als jij iets weet wat kan helpen om vast te stellen wat er werkelijk met Dascha is gebeurd, houd het dan niet voor jezelf.

Hoe klein het ook lijkt. Laat professionals vervolgens beoordelen of het van betekenis is.

Dascha, ……..

op 17 augustus zou je 27 jaar zijn geworden.

Ik had liever je verjaardag gevierd dan je geboortedag herdacht. Ik had liever met je gesproken dan over je geschreven. Ik had liever gezien wie je op je 27ste was geworden. Dat kan niet meer. Wat ik nog wel kan doen, is blijven proberen nog meer antwoord te krijgen op die ene vraag. Daarbij weet ik inmiddels ook dat ik dat niet alleen hoef te doen. Ik ben je vader. De mensen om mij heen hebben de kennis en ervaring om professioneel onderzoek te doen, informatie te beoordelen en ervoor te zorgen dat wat relevant is op de juiste plaats terechtkomt. Dat onderscheid geeft mij rust.

Mijn taak is van je te houden, je niet te vergeten en niet weg te lopen voor vragen waarop misschien nog antwoorden bestaan. Hun taak is de feiten te onderzoeken.

En uiteindelijk moeten die twee bij elkaar komen:

Wat is er echt gebeurd?

Bene agere, nihil timere.
Doe het goede en vrees niet.

En de woorden die mij al die jaren hebben geholpen:

Wie vecht kan verliezen,
maar wie niet vecht heeft al verloren.

We gaan door, Dascha.

Niet totdat ik gelijk krijg.

Totdat we weten wat er werkelijk is gebeurd.

Voor jou.

Papa
René

Om jouw leven te blijven delen.

N.B. Sorry: ……. wat ingewikkeld maar juridisch technisch: ‘een normale juridische rechtsgang volgens de standaardprocedures is helaas niet mogelijk gebleken’, ……… daarom ‘gaat het zoals het gaat’.

“We moeten het nog even zelf doen, …… totdat ‘Het Recht heeft gesproken’.