Allerliefste Dascha,
Vandaag zou jij “27 jaar” zijn geworden
Sinds wij zonder je zijn
Horen wij vaak
Maar gelukkig hebben jullie elkaar
Maar als iedereen
Een stukje van
Zichzelf is verloren
Maakt dat het soms
Juist niet minder zwaar
Wij houden zo ongelooflijk veel van jou
Mamma
Lieve Dascha,
Op 17 augustus is het je geboortedag. Ik schrijf bewust niet verjaardag. Je zou 27 jaar zijn geworden. Het leven heeft je die jaren niet gegeven. Je bent maar zestien geworden. En sinds de dag waarop wij je verloren, is er één vraag die mij als je vader nooit heeft losgelaten:
Wat is er werkelijk met Dascha, met jou, gebeurd?
Jarenlang leek het bijna onmogelijk om op die vraag nog een antwoord te krijgen.
Inmiddels kan ik zeggen:
We zijn heel ver. Echt heel ver.
Niet omdat ik op iedere vraag een definitief antwoord heb. Dat heb ik niet. En zolang niet alle feiten onafhankelijk zijn onderzocht en vastgesteld, wil ik onderscheid blijven maken tussen feiten, onderzoeksbevindingen, verklaringen, aanwijzingen en vermoedens. Maar er is inmiddels veel gebeurd. Er is veel informatie verzameld. Er zijn nieuwe verklaringen afgelegd en nieuwe onderzoeksvragen ontstaan. En steeds duidelijker wordt voor mij dat er nog vragen zijn die beantwoord kunnen én moeten worden. Dat is ook waarom ik doorga. Niet om mijn gelijk te krijgen. Maar om nog meer te weten wat er echt is gebeurd en wie er verantwoordelijk is.
In de afgelopen jaren is een omvangrijk dossier opgebouwd. Daarbij hebben ervaren rechercheurs, deskundigen en juristen geholpen. Mensen die vanuit hun professionele achtergrond bereid waren kritisch te kijken naar onderdelen van het oorspronkelijke onderzoek en naar informatie die later beschikbaar is gekomen. Dat heeft veel antwoorden en nieuwe vragen opgeleverd. Over jouw laatste uren. Over informatie die destijds wel of niet beschikbaar was. Over wat onderzocht is en wat niet. Over verklaringen en onderzoeksbevindingen die later naar voren zijn gekomen. En ook over de wijze waarop vervolgens met nieuwe informatie en verzoeken om nader onderzoek is omgegaan.
Inmiddels zijn er ook mensen die uit hoofde van hun werk kennis hebben of hebben gehad van gebeurtenissen rond jouw zaak en daarover informatie hebben verstrekt. Sommige informatie is gevoelig. Daarom kan en wil ik die niet zomaar openbaar maken.
Mensen die in vertrouwen informatie geven, moeten erop kunnen rekenen dat daar zorgvuldig mee wordt omgegaan.
De relevante informatie wordt daarom vastgelegd en veilig bewaard. En ik wil iets nadrukkelijk zeggen: ik vraag niemand om mijn conclusies te geloven. Ik vraag om iets anders:
Onderzoek de stukken. Onderzoek de verklaringen. Onderzoek de oorspronkelijke beslissingen. Onderzoek nieuwe informatie. Onderzoek waarom bepaalde dingen wel en andere niet zijn gedaan. En laat daarna de feiten spreken. Dat is uiteindelijk het enige wat ik wil.
We zijn inmiddels verder dan alleen het stellen van vragen. Er zijn juridische stappen gezet, aangiften opgesteld en ingediend en onderzoeksbevindingen zijn zoveel mogelijk in hun onderlinge samenhang vastgelegd. Maar ik weet ook waar mijn eigen rol ophoudt. Ik ben je vader.
Ik mag vragen stellen. Ik mag zoeken. Ik mag mij afvragen waarom dingen zijn gegaan zoals ze zijn gegaan. En ik mag verlangen naar een antwoord op de vraag wat er met mijn dochter is gebeurd. Maar het beoordelen van bewijs, het horen van mensen en het doen van onafhankelijk onderzoek hoort bij professionals. Daarom laat ik mij inmiddels ook recherchekundig begeleiden en heb ik mij verder omringd met mensen die vanuit hun vak naar het dossier kijken. Recherchebureau Daniluk is betrokken bij het verdere onderzoek en ondersteunt bij het zorgvuldig verzamelen, beoordelen en vastleggen van informatie. Dat vind ik belangrijk. Want hoe persoonlijk mijn zoektocht ook is, het antwoord op de vraag wat er werkelijk is gebeurd mag uiteindelijk niet afhankelijk zijn van mijn gevoelens of overtuigingen.
De feiten moeten het antwoord geven.
Naar aanleiding van jouw geboortedag, 17 augustus, wil ik daarom opnieuw een volgende stap zetten. Ik zal mij tot de Rijksrecherche wenden om afspraken te maken over de wijze waarop het dossier zorgvuldig en veilig kan worden aangeboden en veiliggesteld. Daarbij blijf ik vertrouwen houden in de Nederlandse rechtsstaat. Een rechtsstaat is niet hetzelfde als een individuele politieman, officier van justitie, organisatie of beslissing. Een rechtsstaat bestaat juist bij de gratie van de mogelijkheid om fouten te onderzoeken, beslissingen te toetsen en — wanneer dat noodzakelijk blijkt — ook het handelen van de overheid zelf te onderzoeken. Daar doe ik een beroep op.
Dascha, er zijn momenten geweest waarop stoppen gemakkelijker zou zijn geweest. Maar stoppen zou voor mij betekenen dat ik moet accepteren dat vragen onbeantwoord blijven terwijl er misschien mensen zijn die kunnen helpen ze te beantwoorden. Dat kan ik niet. Vooral niet als jouw vader. Ik wil niemand veroordeeld zien zonder bewijs. Ik wil geen proces via Facebook of de media. Ik wil geen namen aanwijzen omdat ik vermoed dat iets anders is gegaan dan ons is verteld. Ik wil iets veel eenvoudigers — en tegelijkertijd iets heel moeilijks:
…………. de waarheid.
Wat gebeurde er in jouw laatste uren? Wie heeft jou gezien? Wie heeft iets gehoord? Welke informatie was er? Wat is onderzocht en wat niet? En zijn er mensen die iets weten wat tot nu toe nooit, of nooit op de juiste plaats, terecht is gekomen? Op die vragen moeten uiteindelijk controleerbare antwoorden komen. Voor iedereen die van jou hield. Maar bovenal voor jou.
Daarom wil ik deze brief naar aanleiding van jouw geboortedag eindigen met een oproep.
Als je iets weet over de laatste uren van Dascha, neem dan contact op.
Misschien denk je dat jouw informatie niet belangrijk is. Misschien heb je destijds iets gezien of gehoord. Misschien heeft iemand je iets verteld. Misschien beschik je over een bericht, foto, video, document of ander gegeven. Misschien heb je vanuit je beroep kennis gekregen van het politie- of justitieonderzoek. Misschien werk of werkte je bij de politie, het Openbaar Ministerie, een andere overheidsinstantie of een organisatie die op enige wijze bij deze zaak betrokken is geweest. Of misschien draag je al jaren iets met je mee waarvan je niet wist wat je ermee moest doen.
Dan wil ik vooral dat je weet dat je je op een laagdrempelige en vertrouwelijke manier kunt melden.
Je hoeft niet onmiddellijk een formele verklaring af te leggen. Je hoeft niet eerst te bepalen of wat jij weet juridisch of recherchekundig belangrijk is. En je hoeft je niet aan onze omstandigheden aan te passen. Een eerste gesprek kan vertrouwelijk, op jouw tijd en plaats, met iemand bij wie jij je prettig voelt en, voor zover dat mogelijk is, onder voorwaarden die vooraf met jou worden besproken.
We willen rekening houden met jouw persoonlijke en professionele omstandigheden. Misschien wil je eerst alleen vertellen wat je weet en daarna nadenken over een eventuele vervolgstap. Misschien wil je iemand meenemen. Misschien wil je eerst met een advocaat of recherchekundige spreken. Misschien wil je eerst weten wat er met jouw informatie gebeurt voordat je besluit die te delen.
Dat kan allemaal worden besproken.
Niemand hoeft bij een eerste contact méér te doen of te vertellen dan waar hij of zij op dat moment aan toe is. Je kunt rechtstreeks contact met mij opnemen:
E. info@daschagraafsma.nl
M. 06-48462230
Post kan naar: Pieter Noorwitskwartier 15, 3723 AP Bilthoven.
Je kunt ook aangeven dat je liever rechtstreeks of via Recherchebureau Daniluk contact wilt hebben. Dan zorgen we ervoor dat dit op een passende en zorgvuldige manier gebeurt.
Het gaat mij niet om sensatie. Niet om publiciteit. Niet om geld.
Voor iedereen die Dascha heeft gekend hebben de afgelopen jaren veel betekend. Natuurlijk is er allereerst het verdriet dat Dascha er niet meer is.Maar daarnaast is er al die jaren die ene onbeantwoorde vraag gebleven. Wat is er echt gebeurd? We weten inmiddels genoeg om te vast te stellen dat deze vraag gesteld móet blijven worden. Niet weten doet iets met een mens. Steeds opnieuw informatie krijgen, nieuwe vragen zien ontstaan en tegelijkertijd beseffen dat het volledige antwoord er nog niet is, maakt dat je een verlies ook nooit helemaal kunt afsluiten. Daarom doe ik ook een beroep op mensen die misschien al lange tijd twijfelen of ze iets moeten vertellen. Ik vraag je niet om partij te kiezen. Ik vraag je niet om mijn overtuiging over te nemen.
Ik vraag alleen: als jij iets weet wat kan helpen om vast te stellen wat er werkelijk met Dascha is gebeurd, houd het dan niet voor jezelf.
Hoe klein het ook lijkt. Laat professionals vervolgens beoordelen of het van betekenis is.
Dascha, ……..
op 17 augustus zou je 27 jaar zijn geworden.
Ik had liever je verjaardag gevierd dan je geboortedag herdacht. Ik had liever met je gesproken dan over je geschreven. Ik had liever gezien wie je op je 27ste was geworden. Dat kan niet meer. Wat ik nog wel kan doen, is blijven proberen nog meer antwoord te krijgen op die ene vraag. Daarbij weet ik inmiddels ook dat ik dat niet alleen hoef te doen. Ik ben je vader. De mensen om mij heen hebben de kennis en ervaring om professioneel onderzoek te doen, informatie te beoordelen en ervoor te zorgen dat wat relevant is op de juiste plaats terechtkomt. Dat onderscheid geeft mij rust.
Mijn taak is van je te houden, je niet te vergeten en niet weg te lopen voor vragen waarop misschien nog antwoorden bestaan. Hun taak is de feiten te onderzoeken.
En uiteindelijk moeten die twee bij elkaar komen:
Wat is er echt gebeurd?
Bene agere, nihil timere.
Doe het goede en vrees niet.
En de woorden die mij al die jaren hebben geholpen:
Wie vecht kan verliezen,
maar wie niet vecht heeft al verloren.
We gaan door, Dascha.
Niet totdat ik gelijk krijg.
Totdat we weten wat er werkelijk is gebeurd.
Voor jou.
Papa
René
Om jouw leven te blijven delen.
N.B. Sorry: ……. wat ingewikkeld maar juridisch technisch: ‘een normale juridische rechtsgang volgens de standaardprocedures is helaas niet mogelijk gebleken’, ……… daarom ‘gaat het zoals het gaat’.
“We moeten het nog even zelf doen, …… totdat ‘Het Recht heeft gesproken’.
Ik moet soms zomaar huilen
Omdat ik je zó mis
Ik wil dan zo graag schuilen
Bij dat wat niet meer is.
De tranen van Ik Mis Je
Ze komen, maar ze gaan
Zodra ik weer besef
In mijn hart blijf je bestaan
Je Mama
.
Vrijheid
Vandaag is het bevrijdingsdag.
We vieren ‘de’ vrijheid.
Als meer dan een symbool,
als oproep tot verschilligheid en actie.
Moeders
Moeders brengen niet alleen de geboorte,
ze zijn de geboorte, ze geven het leven,
In totale kwetsbaarheid, naaktheid,
met de spierkracht van de liefde.
Geen functionaris doet hen dat na.
Kinderen
Het leven wordt geschonken aan de kinderen,
die tot aan en na de dood in ieders ziel het leven vormen.
Niet om kapot te worden geschoten,
niet om te worden vergiftigd met leugens en haat.
Vaders
Vaders treden op als het kind wordt aangevallen.
Denken niet meer na als dat gebeurt, doet gewoon.
Maken fouten. Als een advocaat die blijft zwijgen.
Schuldig zonder straf.
Onmachtig als geld de waanzin financiert.
Vaders vergeten niet en bouwen dossiers op.
Waakzaam wachtend op het juiste moment.
De macht
De macht is vaak laf en blijft stil tijdens het scheren.
Maar kan zich ook uitspreken en legitimeren,
doen wat er gedaan moet worden,
zonder verborgen belangen.
Met antwoorden op wat er echt is gebeurd.
Zwijgen is voor daders.
De zanger
De zanger verhaalt: “spetter, pieter, pater, ik kom een druppel later”.
Met voldoende druppels water dooft het vuur.
Als we het willen.
Delen we het leven.
Handen
We zijn allemaal hetzelfde omdat we allemaal ook anders zijn,
die ander die ook een heel leven is,
die een eigen geschiedenis en verhaal heeft.
Ook linker en rechter handen heeft om uit te reiken,
ook een mond en oren heeft om het gesprek mee aan te gaan.
Om steeds weer elkaar te leren kennen.
Het leven delen
Toekomst is een vanzelfsprekendheid van de tijd.
Er is geen ontsnappen mogelijk.
‘Samen het leven delen’ is een keuze, in vrijheid.
Laten we elkaar bevrijden.
René
Geen conclusies zonder onderzoek
Nadat Dascha haar leven is verloren hebben wij, tegen een verzonnen zelfmoord in, zelf het onderzoek moeten doen. Zelf nadenken en tegen de weerstanden de juiste weg zien te vinden. Het gaat er daarbij hoe dan ook in essentie maar om 1 kernvraag: “Wat is er echt gebeurd?”. Niet meer en niet minder. Met resultaat, we hebben een heel dossier opgebouwd wat normaliter het recht geeft om aan de hand van de feiten beoordeeld te worden. Dat is wat we nastreven, niet meer en niet minder. Volgens de wet en verdragen heeft ieder individu recht op de bescherming van zijn of haar leven, rechtsbescherming door de overheid. Ook na een overlijden is er het recht op een gedegen onderzoek als dat overlijden niet natuurlijk was.
Samen verder
Velen zullen vinden dat we in bijzondere tijden leven. Menige crisis, polarisaties, verlies van verbinding en angsten voor de toekomst. Allemaal bekend: van de toeslagenaffaire, Groningen tot Limburg, enzovoort. De ‘systemen en de functionarissen in de systemen’ raken overbelast en grijpen, eenzijdig naar machtsmiddelen om ‘de mensen in het gareel te houden’. Het gesprek gaat verloren. Zo weet ik van interne bronnen bij de Politie en het Openbaar Ministerie dat men onderling spreekt over ‘De Riedel van Graafsma’ als er vragen over Dascha werden gesteld, zonder dat op de inhoud wordt ingegaan. Feiten doen er dan niet meer toe. De tunnelvisie en het machtsmisbruik is staalhard. Het is nog wachten op de reactie op de aangifte(n) maar herstel van het gesprek moet mogelijk zijn. Samen lerend verder.
“Wat is er echt gebeurd?”
Op een Universiteit is een project gaande betreffende het functioneren van de Rechtsstaat. Daarbij komen alle ‘organen van de Rechtsstaat’ aan de orde maar ook wat er de oorzaken van kunnen zijn dat veel mensen menen dat de Rechtsstaat aan herstel toe is. Zonder elkaar uit het oog te verliezen en de verbindingen weer te herstellen. Met ambtsdragers die voor de burgers hun werk kunnen doen en uiteindelijk Rechters die recht kunnen blijven spreken. Zoals voor Dascha, nu alleen als voorbeeld, maar vergelijkbaar voor iedereen die als mens door het systeem overwoekerd is geraakt. Bedenk dat voor je eigen situatie of voor een naaste die onrecht wordt aangedaan. Wat kunnen we met elkaar allemaal van elkaar leren? In ieder geval om het leven te delen, in gesprek te blijven en een gemeenschappelijk toekomstperspectief te realiseren. Dat is betreffende Dascha de uitnodiging aan de Politie en het Openbaar Ministerie met de vraag die gesteld moet mogen worden: “Wat is er echt gebeurd?”. Negeren werkt niet. Met de aanbieding van ons dossier waar deskundigen hun visie over hebben opgebouwd zoals geformuleerd in de aangiften. Met de erkenning van goed onderzoek en de daaruit volgende conclusies kan geleefd worden. Recht worden gedaan.
Altijd bereikbaar, …….
……. René
Zoals je weet is er op de zaterdag 28 november 2015 een einde gebracht aan het leven van Dascha. Politie en Openbaar Ministerie kwamen, zonder onderzoek, niet ‘verder dan een verzonnen zelfmoord’ met ‘directe sluiting van het dossier’. Wij hebben (nog steeds, met een heel team) zelf het onderzoek moeten doen.
De recherche-politie-deskundigen van het TDO/EVD-team geven bij de huidige beoordeling van het dossier aan dat er aangifte dient te worden gedaan van moord. Meldingen en verzoeken bij de juiste organisaties blijven vooralsnog zonder adequate reacties. Mogelijk als gevolg van het feit dat de aangiften wel even middelen en tijd kosten.
In ieder geval is het volgende bericht ingezonden aan alle betrokken organisaties en personen bij ‘de strafrechtketen’:
>> Hierbij doe ik, op grond van artikel 163 van het Wetboek van Strafvordering, aangifte van een ernstig strafbaar feit, te weten de moord dan wel doodslag op Dascha Tamarah Graafsma ((17-08-1999 / 28-11-2015). Daarnaast verzoek ik uitdrukkelijk om het direct starten van het strafrechtelijk onderzoek, (door als meest passend de Rijksrecherche) aangezien er sprake is van concrete feiten, materialen, en omstandigheden die ten tijde van het oorspronkelijke zogenaamde onderzoek zijn genegeerd c.q. ten gunste van een ‘zelfmoord-frame’ zijn gemanipuleerd, verduisterd, onder bedreigingen gebracht, enzovoort. <<
Ook dit bericht maakt onderdeel uit van de beschreven interactieve reeks zoals genoemd. Met het delen van de feiten en ook jouw reacties, vooral degenen die rechtstreeks met (vertrouwelijke) informatie bij me komen, helpen het onderzoeksdossier enorm. Dat is een van de redenen waarom we vervolgstappen kunnen zetten. ‘Zwijgen is voor daders’. Wij delen het leven, waarvoor enorm bedankt. Wat is er echt gebeurd? Daar gaat het om, niet meer en niet minder.
Altijd bereikbaar …….
……. met een hartelijke groet,
René
‘Dascha 2’, Dinsdag 7 april 2026.
Verzinsels en oneigenlijke rollen
De verzonnen verklaring van de machinist. De vraag is hoe de leugens en de manipulaties zijn ontstaan? We zien en horen hier hoe ‘de heer PR de Vries’ een verhaal vertelt wat bleek en blijkt niet te kloppen. Dascha heeft niet, zoals beschreven, op het spoor gestaan – met de armen in de zij, naar de trein kijkend, zonder ‘weg te springen’ na zogenaamd claxonneren’ – enzovoort. Dat hele verhaal is verzonnen. Na 6,5 jaar zijn er documenten, beschikbaar geworden waaruit dat blijkt. Naast vergelijkbaar aanvullend andere dossierstukken.
De vraag
‘De vraag’ kan gesteld worden: …….. “waar komt het lef vandaan, (met welk belang?), om bij de letterlijk en figuurlijk verwoestende dood van een meisje van net 16 jaar een zelfmoord te verzinnen – en te ensceneren – als je verdomd goed weet dat dit niet het echte gebeurde is? Wie – en waarom? – is daarvan de bron?
Onvoorstelbaar
Dit zijn eerste voorbeelden van de zaken die mis zijn ‘in het dossier van Dascha’. Meer voorbeelden zullen volgen. Van dossiermanipulaties, bedreigingen, verduisteringen, enzovoort. Alles gedocumenteerd. Alles het ‘onvoorstelbare voorbij’.
Het leven delen
Wij blijven het leven delen, om de nodige hulp vragen en vragen je dan ook dit bericht zoveel mogelijk te delen. Er is jaren, ondanks alle tegenwerkingen, aan het onderzoek gewerkt waarbij de kwaliteit van werken, het doen en laten, een fundament van geloofwaardigheid heeft gerealiseerd. Voorbij de manipulaties, de leugens, het machtsmisbruik en de geframede tunnelvisies. Voor het eerherstel van Dascha en daarmee als voorbeeld voor zoveel vergelijkbare zaken, …….om ‘het onvergetelijke leven te blijven delen en te leven’.
‘Dascha 1’, zondag 5 april 2026
Het leven delen
Op de dinsdag 17 augustus 1999 is Dascha geboren. Met het direct tonen van een ongekende levenswil, oerkrachten van het leven, kwam zij voor altijd bij ons om het leven te delen. Op de vrijdag 27 november 2015 ging Dascha uit met vrienden en vriendinnen. Op de zaterdag 28 november 2015 is Dascha het leven ontnomen.
Zwijgen is voor daders
Politie en Openbaar Ministerie verzonnen, met de inzet van acteurs voor de framing, direct een zelfmoord en ‘sloten meteen het dossier’. Conclusies zonder onderzoek. Wij hebben het onderzoek, naar wat er echt met Dascha is gebeurd, zelf moeten doen. Met resultaat. We weten steeds meer van het werkelijk gebeurde. ‘Zwijgen is voor daders’.
Ongeval?
De Politie zei: “Als je het onderzoek naar Dascha voortzet maken we je kapot”. Het Openbaar Ministerie: “Alles wat u inbrengt gaat ongelezen en ongezien het dossier in.” En het Openbaar Ministerie deed een voorstel: “René, als we er een ongeval van maken kun je er dan mee leven?” Dit aanbod is, gemotiveerd, niet geaccepteerd.
In gesprek
De feiten zullen tot handelingen leiden. We gaan het vervolgonderzoek, zoals dat mooi heet, ‘interactief voortzetten tot aan de eindstreep’. Met wat we nu weten is dat een goede werkwijze. Maar ook om dat alle mogelijke hulp nog steeds meer dan welkom is. Daarbij is er samen veel te leren: ‘de zaak van Dascha is zeker niet de enige’. ‘Er is veel te herstellen, te doen en voor het goede samen te bespreken’. Zeg me maar ‘dat het niet zo is’.
De vervolgberichten zullen voor zich spreken.
Met hartelijke dank, …….
René
Er is een gat in de familie
We zijn nooit meer compleet
We kunnen samen zijn en groeien
En toch mist er altijd één
Het gat is niet te dichten
Hooguit te vullen met gemis
Met liefde en herinneringen
Met al het ‘jou’ dat er nog is
Het gat is niet te dichten
Het zal er altijd zijn
En naast dat dat héél verdrietig is
Voelt het toch ergens ook wel “fijn”
Want jij blijft zo altijd bij ons
Jij bent er hoe dan ook nooit niet
Alleen met jou zijn we compleet
Er zit zóveel LIEFDE in VERDRIET
Alleen met jou zijn we compleet
Jij bent er hoe dan ook nooit NIET.
ALLERLIEFSTE DASCHA, ………..
Vandaag moeten wij jou 10 jaar missen.
‘Tot vanavond’, zei je
En daar ging je
Net als elke andere dag
Ik wist nog niet
Dat dit de laatste keer was
De laatste keer dat ik je zag
Had ik toen geweten
Wat nu onomkeerbaar is
Je was de deur niet uitgegaan
Ik had je vastgehouden en gekust
Gekust
Opdat je nu nog zou bestaan
‘Tot vanavond’, zei je
En daar ging je
Net als elke andere dag
Maar vandaag kwam er geen avond
Vandaag kwam al veel te vroeg de nacht
Wij houden zo ongelooflijk veel van je Schat